Był wielopokoleniowy dom. Została rodzina w ruinie [REPORTAŻ]
Matka mieszkała na parterze, córka z mężem na piętrze. Konflikt między małżeństwem a starszą kobietą trwał wiele lat, w końcu małżonkowie się wyprowadzili. Osamotniona babcia przepisała dom na wnuka. Gdy kobieta ciężko zachorowała, trafiła do domu pomocy społecznej. W rodzinie rozgorzał nowy konflikt. Tym razem o to, kto ma łożyć na utrzymanie schorowanej babci.
![Był wielopokoleniowy dom. Została rodzina w ruinie [REPORTAŻ]](https://cdn2.nowiny.pl/im/v1/news-900-widen-wm/2017/10/29/133020_1509300355_58584500.webp)
Jedno „ale”...
O wspomnianej przez Katrynioków umowie dożywocia mówi art. 908 § 1 kodeksu cywilnego. Zgodnie z nim „jeżeli w zamian za przeniesienie własności nieruchomości nabywca zobowiązał się zapewnić zbywcy dożywotnie utrzymanie (umowa o dożywocie), powinien on przyjąć zbywcę jako domownika, dostarczać mu wyżywienia, ubrania, mieszkania, światła i opału, zapewnić mu odpowiednią pomoc i pielęgnowanie w chorobie oraz sprawić mu własnym kosztem pogrzeb odpowiadający zwyczajom miejscowym”. Jednak zdaniem prawników umowa dożywocia nie zawsze oznacza konieczność zapewnienia opieki ze strony obdarowanego. - Zgodnie z art. 908 Kodeksu cywilnego treść umowy dożywocia może mieć różny zakres i nie zawsze polega na obowiązku zapewnienia pomocy i pielęgnowania w czasie choroby – zaznacza adwokat Patrycja Niepelt, z Kancelarii Prawa Rodzinnego w Wodzisławiu Śl. Jak dodaje, ustawodawca dał w tym zakresie dużą swobodę, posługując się zwrotem „w braku odmiennej umowy”. - Często spotykam się w praktyce zawodowej z sytuacją, w której osoba starsza przekazuje dom lub mieszkanie tylko za prawo dożywotniego zamieszkiwania na tej nieruchomości. W takich przypadkach nabywca nie ma innych obowiązków w stosunku do darczyńcy. Z czego wynika taki ograniczony zakres obowiązków, to trudno ocenić. Można się tylko domyślać, że z braku wiedzy prawniczej w tym zakresie – mówi Niepelt.
Katryniokowie wierzą, że cała sprawa zostanie dla nich pomyślnie zakończona. - Wyprowadziliśmy się od mamy, żeby mieć spokój. Mieliśmy dość krzywd i upokorzeń. Dom w Gorzyczkach został przepisany na syna. To on i jego żona powinni zapewnić babci opiekę. Zobowiązali się. Nie może być tak, że od nas się wymaga, a nie daje się nam żadnych praw - uważają Katryniokowie.
Mieli dość kłótni
Zupełnie inaczej sprawę przedstawia najstarszy syn Katrynioków oraz jego małżonka (imiona i nazwisko małżonków do wiadomości redakcji). Przyznają, że przez jakiś czas mieszkali w Gorzyczkach z rodzicami i babcią. Ale ze względu na to, że często byli świadkami nieprzyjemnych kłótni, podjęli decyzję o wyprowadzce. - Nie ukrywam, że było ciężko. Babcia nie raz zakręcała nam wodę, miała różne pretensje. No cóż. Nie było łatwo. Ale z drugiej strony rozumieliśmy, że jest starszą osobą. Najtrudniejsze były jednak kłótnie między babcią a teściami. Wyzywania, krzyki. Nie chcieliśmy, żeby nasze dzieci dorastały w takiej atmosferze. Dlatego wyprowadziliśmy się do mojej mamy i w międzyczasie zaczęliśmy budować swój dom - twierdzi synowa Katrynioków.
Jakby ktoś znał dobrze ta rodzinę to by nawet tego artykułu nie czytał wzajemnie nie darzyli się szacunkiem on psychopata palił w piecu czym popadło czysty cham i prostak ona nie lepsza darli ryje że aż się słuchać nie chciało ciągle jakieś konflikty jeden drugiemu na złość robili a na łamach gazety gównem się o obsmarowali
Wart Pac pałaca, a pałac Paca - przykro się czyta takie komentarze .
Sprzedać dom i przeznaczyć pieniądze na utrzymanie babci . Cos mi się wydaje że wnuczuś chciałby zjeść ciastko i mieć ciastko . A córka ,no cóż ,warta swojej matki ,a karma zawsze wraca !
Telenowela. jak Matka była wredna dla córki i zięcia, tak teraz oni się wypinają na matkę i swoje własne dzieci. Bo chcieli by dom. Ogarnijcie się ludzie.